Στις 17 Απριλίου 2001 μια νεαρή μεγάπτερη φάλαινα (Megaptera novaeangliae) μήκους περίπου 12 μέτρων εντοπίστηκε στον Αργολικό Κόλπο, ένα είδος που ειδικά εκείνα τα χρόνια ήταν άγνωστο για τις Ελληνικές θάλασσες ενώ, μέχρι και σήμερα δεν συμπεριλαμβάνεται στην «μόνιμη» κητολογική πανίδας της Ελλάδας.
Για 45 ημέρες η φάλαινα κινήθηκε σε ρηχά νερά (<50 m), κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο για το είδος αφού το σύνηθες ενδιαίτημα του είδους αυτού παρουσιάζει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η νεαρή φάλαινα δεν έδωσε σημάδια πανικού ή αποπροσανατολισμού, ήταν σε καλή σωματική κατάσταση, τρεφόταν κανονικά και τελικά μετά από 45 μέρες, συνεχόμενης παρακολούθησης από την ομάδα του «ΑΡΙΩΝ», έφυγε μόνη της συνεχίζοντας το ταξίδι της προς τα οικοσυστήματα που προτιμάει.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι πιθανότατα επρόκειτο για συμπεριφορά «juvenile exploration», όπως επιβεβαιώθηκε από τις ανάλογες μελέτες των πληθυσμών της μεγάπτερης στον Ατλαντικό Ωκεανό. Κατά την συγκεκριμένη συμπεριφορά, νεαρά άτομα του είδους εξερευνούν νέους βιότοπους για να «χαρτογραφήσουν» το περιβάλλον τους. Συνεπώς, το ζώο πιθανόν δεν είχε χαθεί, ούτε έκανε λάθος στο μεταναστευτικό του μονοπάτι.
Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα δεν υπήρχε ακόμη επίσημο Εθνικό Δίκτυο Εκβρασμών ούτε επιχειρησιακό πλαίσιο ACCOBAMS όπως συμβαίνει σήμερα.
Παρόλα αυτά η ομάδα του «ΑΡΙΩΝ» παρακολουθούσε καθημερινά το ζώο σε συνεργασία με τους αλιείς ενώ, φρόντισε να υπάρχει εθελοντής του «ΑΡΙΩΝ» σε κάθε εμπλεκόμενο σκάφος στο περιστατικό ώστε να διασφαλιστεί η ασφάλεια τόσο της νεαρής σπάνιας, για τα Ελληνικά ύδατα, φάλαινας όσο και των ανθρώπων.
Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε σημείο καμπής αφού ανέδειξε την ανάγκη για θεσμική και διαχειριστική προστασία των κητωδών στην Ελλάδα, ιδιαίτερα για είδη που εμφανίζονται εκτός της «τυπικής» κατανομής τους. Η μεγάπτερη φάλαινα του Τολού δεν ήταν απλώς μια σπάνια εμφάνιση. Ήταν ένα από τα πρώτα οικολογικά μηνύματα ότι τα Ελληνικά θαλάσσια οικοσυστήματα λειτουργούν ως σημαντικοί βιότοποι για μεγάλα θαλάσσια θηλαστικά καθώς επίσης ότι η παρακολούθηση και προστασία τους είναι απαραίτητη.
Μερικές φορές μια μόνο φάλαινα δεν είναι απλά ένας αριθμός, αλλά ένα δυνατό οικολογικό «ρεπορτάζ» που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που μια χώρα βλέπει τη θάλασσά της.
ΠΗΓΗ-https://www.facebook.com/ARION.org